Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Στα ίχνη του πρωτοκλήτου



Μέσα στην παγωνιά της αδιαφορίας για την αλήθεια κάθε νεανική ύπαρξη με γνήσια πνευματικά αισθητήρια αναζητά συχνά θαλπωρή, δυνάμεις αντοχής στην πορεία της, στην τόσο φιλική κοινωνία των αγίων. Και πιο πολύ εκείνων που έζησαν στην πατρίδα μας κι έδωσαν για την αναγέννησή της όλες τους τις δυνάμεις μέχρι και την τελευταία τους πνοή. 

Ένας από τους πιο λαοφίλητους αγίους υπήρξε και ο Απόστολος Ανδρέας. Το οδοιπορικό της αγάπης και της μαθητείας του στον Ιησού Χριστό ιστορούν οι ιεροί Ευαγγελιστές. Και η Παράδοση, ήδη από τον 3ο αι. συμπληρώνει, παρουσιάζοντας την εκπληκτική επίδραση της αγάπης του Διδασκάλου στον Πρωτόκλητο μαθητή. Μετά την Πεντηκοστή, όταν το Άγιο Πνεύμα κατεβαίνει επάνω του σαν γλώσσα πύρινη, οι ανώτεροι πόθοι κι οι οραματισμοί, η χειροπιαστή πίστη στη Θεότητα και τη θαυματουργική δύναμη του Χριστού, ισχυροποιούνται, γίνονται ενθουσιασμός για τη μετάδοση της ουράνιας αλήθειας στον ειδωλολατρικό κόσμο.

 Έτσι αρχίζουν οι αποστολικές περιοδείες του. Από τον πυρσό της πίστης που υψώνει παντού στο πέρασμα του, φωτίζεται πρώτη η Μ. Ασία. Τα παράλια του Ευξείνου Πόντου, της Προποντίδας, η δυτική Μ. Ασία, η Σκυθία (Ν. Ρωσία) δοκιμάζουν τα ευεργετικά αποτελέσματα της παρουσίας του Χριστοκήρυκα Μαθητή. Νέες Εκκλησίες ριζώνουν σε κάθε τόπο, άγκυρα ελπίδας για τους νεοφώτιστους, την καθοδήγηση των οποίων εμπιστεύεται στον νεοχειροτονημένο τίμιο κλήρο. Στη δεύτερη αποστολική περιοδεία, εξ αιτίας της νηνεμίας, το καράβι που μεταφέρει τον άγιο προσορμίζεται στις ακρότατες Β.Α. ακτές της Κύπρου, όπου με την παραμονή του πνέει αύρα ουράνιας ευλογίας. Εκεί, όπου σήμερα το ομώνυμο μοναστήρι του στέκει φρουρός σκλαβωμένων εδαφών της τουρκοπατημένης ελληνικής γης. 

Το σπουδαίο έργο που η χάρη του Παρακλήτου επιτελεί, κρύβει ωστόσο, συχνά δυσκολίες, αντιδράσεις, διώξεις. Κι όταν κάποτε κορυφώνεται η μανία του Πονηρού, όπως στη Σινώπη, όταν το σώμα του αγίου καταξεσχίζεται και οι δυνάμεις παραλύουν, τότε ο θείος Διδάσκαλος, αόρατος συμπαραστάτης, αποκαλύπτεται κι αναζωογονεί τον πιστό και φλογερό Απόστολο, για τη συνέχιση της μεγάλης κλήσης. 

Από τον ιστορικό Πόντο ως τον Καύκασο λάμπουν οι λύχνοι των Εκκλησιών, που πρωτάναψε ο άγιος. 

Και τώρα, ω θαυμαστή οικονομία του Θεού, καταφθάνει στη μικρή τότε πόλη του Βυζαντίου. Σ' αυτή τη σκοτεινή από την άγνοια πόλη, θα δώσει το Φως του Χριστού, κι ο λύχνος αυτός θα γίνει η εστία του Φωτός, της πίστης, που θα φωτίζει για αιώνες τον κόσμο! Η Βασιλεύουσα Πόλη των Ονείρων μας, η καρδιά της Ορθοδοξίας! 

Ώσπου φθάνει η μοναδική ώρα που η Θεία βουλή επεφύλασσε για την Ελλάδα! Από τη Θράκη ως τη Μακεδονία και την Πελοπόννησο σελαγίζει παντού το Φως της αλήθειας, καθώς τα βήματα του Αποστόλου Ανδρέα αγιάζουν την ευλογημένη τούτη γη. 

Τελευταίος επίγειος σταθμός του, η ιερή πια πόλη των Πατρών. 

Απίστευτη η είδηση, αφυπνίζει το ενδιαφέρον για τη νέα διδασκαλία: Χριστιανός ο ανθύπατος Λέσβιος! Χριστιανός, ο πρώην διώκτης του αγίου, ο οποίος μετά τη θαυματουργική θεραπεία του γίνεται «σκεύος εκλογής» του Χριστού. Πολύτιμος συνεργάτης στο Ιεραποστολικό έργο. Κι ύστερα, η Θεία χάρη οδηγεί στην πίστη τη σύζυγο του νέου ανθύπατου Αιγεάτη Μαξιμίλλα και τον αδελφό της Στρατοκλή, τον μετέπειτα πρώτο επίσκοπο της πόλης, αλλά και πολύ λαό. Αγάλλεται η ψυχή του αγίου μπροστά στις ανέλπιστες δωρεές! 

Μόνο ο Αιγεάτης παραμένει σκληρός, αμετάπειστος, αμετανόητος εχθρός του ευαγγελικού κηρύγματος. Σαν ισχυρό όπλο στα χέρια του υψώνει τέλος την απειλή της καταδίκης τού Αποστόλου σε σταυρικό θάνατο. 

Μα τότε, σαν το θυμίαμα, που όταν τοποθετείται επάνω στ' αναμμένα κάρβουνα αναδίνει την ευωδιά του, έτσι ξεχειλίζει ευωδέστερο το άρωμα της χαριτωμένης ψυχής του: «Επιθυμώ το τρόπαιον του Σταυρού».
«Σταυρέ, ηγιασμένε με το Σώμα του Χριστού, κεκοσμημένε με τα μέλη Του, σαν με μαργαριτάρια... πάντοτε σου ήμουν αφοσιωμένος και τώρα θέλησα να σ' εναγκαλισθώ... Πάρε με από τους ανθρώπους και δώσε με στο Διδάσκαλό μου...». 

Ας έχει τη δύναμη, ας τον ικετεύει ο Πατραϊκός λαός να τον ελευθερώσει. Ο ένδοξος μάρτυρας δέχεται αυτόβουλα τη σταύρωση «επί ελαίας», που γίνεται άμβωνας Ιερός για ν' ακουστούν άγιες παρακαταθήκες: «Απορρίψετε όλες τις κοσμικές επιθυμίες... εξαγνίσατε τους εαυτούς σας και μη λησμονείτε τη διδασκαλία μας- θα κληρονομήσετε τότε τις πανάγαθες του Θεού μας δωρεές... που έχουν ετοιμαστεί για κείνους που Τον αγαπούν...». 

Έφυγε για τον Ουρανό ο Θεσπέσιος Ανδρέας, αφού καταύγασε την Ελλάδα με τις αχτίνες της (67 μ.Χ.). 

Τα ιερά του λείψανα, μετά από αυτοκρατορική επιθυμία, μετέφερε τον 4ο μ.Χ. αι. ο στρατιωτικός άγιος Αρτέμιος, από την Πάτρα στη Βασιλεύουσα, όχι όμως και την τιμία του Κάρα, η οποία σαν πολύτιμος θησαυρός ασφαλίστηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας στη Ρώμη. 

Δίκαια, μετά από επίμονη προσπάθεια της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, επέστρεψε πανηγυρικά στην Πόλη των Πατρών, το 1964 (26.9), ευλογία προσιτή για κάθε πιστό που επισκέπτεται του αγίου Ανδρέα τον περικαλλή ναό. 

Από την ακύμαντη ακτή της αιωνιότητας ο Μεγάλος Ψαράς εξακολουθεί ν' απλώνει τα δίχτυα του με συνεχείς δεήσεις για όλη την Οικουμένη και ιδιαίτερα για τη νεότητα, απ' όπου προσδοκά τους συνεχιστές στο τιμημένο έργο της ιεραποστολής. 

Κι όσοι από μας στη σκιά του Σταυρού που τόσο αγάπησε, αποθέσουμε τους πόθους για εσωτερική αναγέννηση και προσφορά στο έργο της Εκκλησίας, σίγουρα θα γευτούμε τη σωτήρια χάρη της αποστολικής ευεργεσίας, την πλούσια χαρά όσων γεμίζουν από της Θείας αγάπης τις ουράνιες δωρεές.

«ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗΝ», ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2000

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου