Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Ξέρουμε ν’ αγαπάμε;


 

Mια κυρία είχε προβλήματα με τo οικογενειακό της περιβάλλον. Νόμιζε πώς είχε μέσα της πλούσια αγάπη, αληθινή αγάπη... Νόμιζε πώς εκείνη έδινε αγάπη, μά δεν έβρισκε ανταπόκριση... Κανένας δεν την ένιωθε, κανένας δέν τήν καταλάβαινε... Νόμιζε όμως... Πήγε λοιπόν στον πνευματικό και του είπε την ιστορία της. «Εγώ να σκέφτομαι τους άλλους, εγώ να δίνω... Εγώ να ανέχομαι και να υπομένω τούς άλλους... Εγώ να πονάω και να φροντίζω για όλα και για όλους; Eμένα όμως κανείς δεν με πονάει, κανείς δεν με νοιάζεται, κανείς δεν με λογαριάζει...» ήταν το παράπονό της.

Ο πνευματικός, αφού την άκουσε σιωπηλός, αντί άλλης απαντήσεως, της έδωσε να διαβάσει το δέκατο τρίτο (ΙΓ') κεφάλαιο από την Α' Προς Κορινθίους Επιστολή του αποστόλου Παύλου.
"Λοιπόν παιδί μου, τι έχεις να πεις;" τη ρώτησε, όταν τελείωσε.
"Ντρέπομαι, ντρέπομαι για τον εαυτό μου, πάτερ", απάντησε εκείνη συγκινημένη και συντετριμμένη.

Τι ήταν αυτό άραγε πού την έκανε να συναισθανθεί την πνευματική της φτώχεια; Ένα από τα θαυμασιότερα χωρία της Καινής Διαθήκης, ο Υπέροχος Ύμνος της Αγάπης. Σ' αυτά τα γεμάτα σοφία λόγια του αποστόλου Παύλου, αντλεί κανείς δύναμη και κουράγιο, όταν νιώθει πικραμένος και αδικημένος από τη συμπεριφορά των άλλων. Έχουμε προβλήματα με το οικογενειακό μας ή με το εργασιακό μας περιβάλλον; Έχουμε προβλήματα με φίλους, γνωστούς, συγγενείς; Τότε, πριν από κάθε απόφαση, ας διαβάσουμε τον Ύμνο της Αγάπης. Είναι το καλύτερο φάρμακο για την κουρασμένη και πληγωμένη μας ψυχή.



"Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.
Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἐαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ• πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.
Ἡ άγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει• εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται• εἴτε γλῶσσαι, παύσονται• εἴτε γνῶσις καταργηθήσεται. ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν• ὅταν δὲ ἔλθη τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμουν• ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον• ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ έπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην• νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα• μείζων δὲ τούτων ἡ άγάπη".

Ελευθερη μετάφραση
"Εάν υποθέσουμε ότι ομιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμη και των αγγέλων, δεν έχω όμως αγάπη, οι λόγοι μου ακούονται ως χάλκινος κώδωνας ή αλαλαγμός κυμβάλου. Και εάν έχω το χάρισμα της προφητείας και κατέχω όλα τα μυστήρια του Θεού και όλη τη γνώση, και εάν ακόμη έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ όρη, δεν έχω όμως αγάπη, δεν είμαι τίποτε. Και εάν διαθέσω τα υπάρχοντά μου στους πτωχούς, και εάν παραδώσω το σώμα μου για να καώ, δεν έχω όμως αγάπη, δεν ωφελούμαι σε τίποτε από αυτές τις θυσίες.
Εκείνος ο οποίος αγαπάει είναι μακρόθυμος κι ανεκτικός, είναι καλωσυνάτος, ευργετικός και ωφέλιμος, δε ζηλοφθονεί, δεν υπερηφανεύεται, δεν φέρεται με αλαζονεία και προπέτεια, δεν πράττει άσχημα, δε ζητεί τα δικά του συμφέροντα, δεν ερεθίζεται από θυμό και οργή, δε σκέπτεται ποτέ κακό κατά του πλησίον, ούτε λογαριάζει το κακό που έπαθε από αυτόν. Δεν χαίρεται όταν βλέπει να γίνεται αδικία, χαίρεται όμως όταν βλέπει την αλήθεια να επικρατεί. Η αγάπη τα πάντα ανέχεται, στα πάντα εμπιστεύεται, για πάντα ελπίζει, τα πάντα υπομένει.
Η αγάπη ποτέ δεν εκπίπτει αλλά μένει πάντοτε ισχυρή: τα χαρίσματα είτε είναι προφητείες θα καταργηθούν, είτε είναι ξένες γλώσσες θα παύσουν, είτε είναι γνώση θα καταργηθεί και αυτή. Διότι τώρα εν μέρει και όχι τέλεια γνωρίζουμε και προφητεύουμε, όταν όμως έλθει το τέλειον, τότε το μερικό και ατελές θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, ως νήπιο μιλούσα, ως νήπιο σκεπτόμουν, ως νήπιο συλλογιζόμουν. Όταν όμως έγινα άνδρας, κατήργησα πλέον εκείνα τα νηπιώδη. Διότι τώρα βλέπομε όπως σε ένα κάτοπτρο θαμπά και μας μένουν ανεξήγητα αινίγματα. Όταν όμως έλθει το τέλειο, θα ιδούμε φανερά και καθαρά, όπως πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνον ένα μέρος της αλήθειας, τότε όμως θα λάβω τόσο τέλεια γνώση, όσο με γνωρίζει ο Παντογνώστης. Αυτά θα γίνουν, τώρα δε μένουν η πίστις, η ελπίς, η αγάπη, αυτά τα τρία: μεγαλύτερη δε από αυτά είναι η αγάπη.

Αληθινά αγαπά μόνον εκείνος που αγαπά εν Χριστώ. "Αυτός που δίνει αγάπη και περιμένει αγάπη είναι ό εγωιστής!" έλεγε ο σοφός Γέρων Πορφύριος. Αν ένας άνθρωπος είναι πάμφτωχος, αν έχει «άδειες τσέπες», όσο κι αν εμείς επιμείνουμε να μας δώσει ένα δισεκατομμύριο, δεν θα μας προσφέρει τίποτα απολύτως. Μπορεί να έχει όλη την καλή διάθεση να δώσει -δεν έχει όμως τη δυνατότητα. Το ίδιο ισχύει και για την αγάπη.
"Ουκ αν λάβοις παρά τον μη έχοντος" έλεγαν οι αρχαίοι.
Δηλαδή δεν είναι δυνατό να πάρεις από αυτόν που δεν έχει.
Ας δώσουμε πρώτα εμείς στους άλλους αυτό που έχουμε -αν το έχουμε- κι εκείνοι κάποια στιγμή θα συγκινηθούν και θα άνταποκριθούν στην αγάπη τη δική μας, την αληθινή. Θα λειτουργήσουν οι πνευματικοί νόμοι, θα τους επισκιάσει η Θεία Χάρις. Μα κι αν ακόμη μας αντιμετωπίσουν με ψυχρότητα κι αχαριστία, ο μισθός μας δεν θα χαθεί. Ο Θεός είναι δίκαιος κι ό,τι κάνουμε για την ψυχή μας, ό,τι κάνουμε από αγάπη για το Χριστό, έχει αξία αιώνια και δεν χάνεται ποτέ!

Ενημερωτικό φυλλάδιο Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Φυλής.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου