Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Το «ένα»



Ένας νέος μπροστά στον Ιησούν είναι ένα σπουδαίον γεγονός -όχι μόνον σαν μια εικόνα, που όσο κι αν επαναλαμβάνεται στους δρόμους της ζωής, δεν χάνει τίποτε από την ομορφιά και την σημασία της• διότι δίνει το μέγεθος μιας αγέραστης ανάγκης που αναζητά και μιας αγάπης παντοδύναμης που προσφέρεται• αλλά και διότι φανερώνει το μέγεθος της αθλιότητος του φτωχού ανθρώπου και το μεγαλείον του άπειρου Θεού.

Όταν ο φθαρτός άνθρωπος τολμήση να πλησίαση ανοιχτά και να σταθή μπροστά στον άπειρον Θεόν, η συνάντησις γίνεται το σύμβολον της αξίας που μπορεί να έχη η ζωή του ανθρώπου μέσα στην αγκαλιά της αιωνιότητος.

Κυττάξετε τον νεανίαν του Ευαγγελίου• έχει μεγάλες προσδοκίες για κάτι το αφάνταστα υψηλό. Οι ευκολίες της ζωής δεν τον ευκόλυναν στα υψηλά του πετάγματα- ούτε τα άφθονα πλούτη του, ούτε η κοινωνική του θέσις, ήταν «άρχων» λέγει ο Ευαγγελιστής Λουκάς (Λουκ. ιη' 18) -του άνοιγαν τον δρόμον προς την μεγάλην κατάκτησιν της ζωής, να πιάση με τα δυο του χέρια και να κάνη δική του την αιωνιότητα- μα και ο νόμος που μέχρι τότε τον είχε προφυλάξει να αποφύγη τα βαρειά αμαρτήματα προς τον πλησίον του δεν είχε γλυκάνει τις μεγάλες εφέσεις της ψυχής του, ούτε και είχε ρίξει πλούσιον φως στα πλατειά του οράματα. Διαισθάνεται ότι για τους μεγάλους πόθους προκειμένου να γίνουν μεγάλη και ωραία ζωή, χρειάζεται ο «Διδάσκαλος» και τρέχει να συνάντηση τον Χριστόν, καθώς έβγαινε από την «οικίαν» όπου είχε καταλύσει.



Πέφτει στα γόνατα και γεμάτος φλόγα και ειλικρίνειαν Τον ερωτά: «Διδάσκαλε αγαθέ, τι ποιήσας ζωήν αίώνιον κληρονομήσω;»

Με πόσον πάθος και πόθον, εκφραστής της παντοτεινής νοσταλγίας του ανθρώπου, προφέρει την αίτησιν της επιστροφής στην πραγματικήν μας πατρίδα, στην αιώνια κληρονομιά! Ξερριζωμένο λουλούδι ο άνθρωπος από τον κήπον του Παραδείσου, δεν έχασε την ανάμνησιν της παληάς ευτυχίας του. Δεν έπαψε ποτέ να ποθή να ξαναγυρίση σ' αυτήν. Από όποιον σημείον της γης κι αν ευρίσκεται, λαχταρά τον Παράδεισον, βαθειά του ποθεί την μακαριότητα του Ουρανού, κι ας μη την γνωρίζη.

Άλλοτε ο πόθος του είναι συγκλονιστική προσευχή• άλλοτε νοσταλγικό τραγούδι• άλλοτε κραυγή αγωνίας• άλλοτε ντροπής στεναγμός κι άλλοτε πάλη κι απόγνωσις. Κι άλλοτε έκφρασις μετανοίας και επιστροφής.

Ανεβαίνει από τους θρόνους κι από τα μέγαρα• ξεφεύγει από τα διαστημόπλοια, από τα τηλεσκόπια και τα μικροσκόπια• ακούγεται ανάμεσα από την εξαλλοσύνη της εποχής• κραυγάζει μέσα στην νύχτα της αμαρτίας και της αγωνίας τους κραδασμούς• ηχεί μέσα στο κενό που μένει μετά το ξεφάντωμα: Τι να κάνω για να κερδήσω τον ουρανό;

Χαρά στον που έχει την τόλμην να γονατίση μπροστά στον Χριστόν και να Τον ερωτήση!...

Και τώρα στρέψετε τον φακόν προς τον Ιησούν (Μάρκ. Γ 21). Ιδέστε το βλέμμα Του -βλέμμα στοργής, βλέμμα μειλίχιον, «ερευνητικόν», ενθαρρυντικόν βλέμμα Θεού! Και στην συνέχειαν η φράσις: «ηγάπησεν αυτόν». Και το σχόλιον: «Ο Χριστός αγαπά ιδιαιτέρως τους νέους και πλουσίους, εκζητούντας την προς τον ουρανόν άγουσαν με τα βλέμματά των εστραμμένα προς τα εκεί».

Και του προσφέρει όχι την συμβατικήν αρετήν, αλλά την τελειότητα: «εν σε υστερεί• ή θέλεις τέλειος είναι...». Ένα σου λείπει• αν θέλης να είσαι τέλειος... Αχ αυτό το ύπουλο «ένα» για τον καθένα μας! Ο νεανίας αυτός με την φλογερή καρδιά ήταν πάμπλουτος - «ην γάρ έχων κτήματα πολλά» - Και πως να δεχθή την πρόσκλησιν του Χριστού: πήγαινε να πωλήσης όσα έχεις και δος τα στους φτωχούς… Αλλά με τι αντάλλαγμα! -θα έχης θησαυρόν εν ουρανώ, και έλα κοντά μου- «ακολουθεί μοι»!

Και τότε, η γεμάτη προσδοκίες, ελπίδες και όνειρα συνάντησις, έγινε χωρισμός• ο νεανίας εσκυθρώπασε -«στυγνάσας... απήλθε λυπούμενος»-. Την απλωμένη προς την αιώνιον ζωήν φτερούγα του την ελάβωσε το χρήμα. Και κυλίστηκε στο χώμα ξανά, κι εστράφη προς τα πίσω. Και η λαχτάρα προς τα ουράνια; Και τα σκιρτήματα της προσδοκίας στην προσέγγισιν του Ιησού;
— Τα σκότωσε το «ένα»• αυτό πού καθυστερεί τον καθένα μας• πάθος, αδυναμία, συμφέρον ή ελάττωμα• φυλαγμένο βαθειά στην καρδιά μας, διαπλεκόμενο με τις αγιώτερες διαθέσεις και επιθυμίες μας, με τα ιερά φτερουγίσματα της ψυχής μας, τα τυλίγει μέσα στο φαρμακερό του δίχτυ και τα αχρηστεύει. Και μετά μας φταίει το Ευαγγέλιον που είναι «απόλυτον»• μας φταίει ο Χριστιανισμός που «σήμερα είναι ανεφάρμοστος»! Άλλο είναι που φταίει: η μοιρασμένη μας καρδιά στα «κτήματα πολλά» που έχομε στιβάξει εντός της• τα πολλά ακούσματα, τα ανούσια, αμαρτωλά τραγούδια, τα πολλά θεάματα, μερικά από τα ιδιαίτερα «χόμπυ» που σκλαβώνουν την ψυχή μας, οι πολλές «φυλλάδες» με τα δηλητηριασμένα παραμύθια τους, οι προπαγάνδες και οι μόδες, οι παρέες, τα γλέντια, οι χοροί, οι δεσμεύσεις, ο φόβος μη με αποκήρυξη η συντροφιά, οι συνήθειες του κόσμου γύρω μας και του εντός μας κόσμου. Αυτά και άλλα είναι τα «πολλά», που τα παίρνομε μαζί μας ξεκινώντας για την μεγάλη συνάντησι της ψυχής μας με τον Χριστό...

Ω «νεανία», που σε αγάπησεν ο Ιησούς!... δεν τώξερες πως θέλει τόλμη η συντροφιά Του;
Ξέρεις τι έχασες; Έχασες την τελειότητα και την μεγάλη κλήσι να γίνης Μαθητής Του!
Θέλει καρδιά για να αγαπήσης την αιώνιον ζωήν και να την φτάσης.
Όμως ο Θεός είναι δυνατός να κάνη «δυνατά τα αδύνατα παρά ανθρώποις» (Λουκ. ιη' 27). 
«ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗΝ», ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2000

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου