Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Ψυχές ἀρχόντισσες

Ὁλα ἐδῶ μέ εὐπρέπεια καί κοσμιότητα. Κινήσεις ἁπλές, ἤρεμες, ἀνεπιτήδευτες. Σιωπή καί κατάνυξη. Θλίψη ἥσυχη, συγκρατημένη. Λόγια λιτά, περιορισμένα. Πράξεις θετικές, συγκεκριμένες. Παντοῦ μιά εὐσχημοσύνη. Στά πρόσωπα, τά λόγια, τίς κινήσεις, τά αἰσθήματα. Εὐσχημοσύνη καί ἀξιοπρέπεια ψυχῆς.

Ὁ Ἰωσήφ. Ὁ Νικόδημος. Οἱ Μυροφόρες.

Ἐτοῦτος, μέλος τίμιο τοῦ ἰουδαϊκοῦ συνεδρίου, ἄνδρας διακεκριμένος ἐπί τιμῇ καί ἀξιώματι, περιφανής λόγῳ κύρους καί καταγωγῆς, σεβαστός γιά τήν ἀκεραιότητα τοῦ ἤθους, προβαίνει σέ παράτολμη αἴτηση τοῦ νεκροῦ σώματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἀπό τόν Ρωμαῖο ἐπίτροπο. Ἡ ἄδεια δίδεται, κι αὐτός ἀγοράζει τεμάχιο ὑφάσματος λευκοῦ, προκειμένου νά τυλίξει τό τίμιο σῶμα.

Ὁ ἄλλος, ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων, νυκτερινός μαθητής, μέ ξεχωριστή ἐπίδοση στή νομομάθεια καί ἰδιαίτερη εὐθυκρισία, καταφθάνει συνεργός τοῦ πρώτου στό ἔργο τῆς ἀποκαθηλώσεως. Μαζί του προσκομίζει μίγμα ἀπό ρητινῶδες πολυτιμότατο ἄρωμα, βάρους τριάντα κιλῶν. Μαζί οἱ δύο κατεβάζουν τό σῶμα ἀπό τό Σταυρό, καί μετά τήν ἀπόδοση σ’ αὐτό τῶν καθιερωμένων νεκρικῶν τιμῶν, τό ἐνταφιάζουν μέ ἡσυχία στό καινό μνημεῖο, τό λαξευμένο μές στό βράχο.

Καί οἱ γυναῖκες, πιστές μαθήτριες ἀπό τή Γαλιλαία, «σεμνά γύναια», συνέκδημοι τοῦ Κυρίου στίς περιοδεῖες Του, ἁβρές παραστάτιδες τῆς Παναγίας μητρός Του, νά στέκονται ἀπό σεβασμό σέ ἀπόσταση, καί μέ εὐκοσμία καί σιωπή, συνοχή ἐσωτερική καί λύπη μετριασμένη νά «θεωροῦν ποῦ τίθεται» (Μάρκ. ιε΄ 47). Νά παρατηροῦν ὅλα, μέ τό λογισμό στά δικά τους, τά περαιτέρω. Παντοῦ μιά εὐσχημοσύνη. «Εὐσχήμων βουλευτής» ὁ Ἰωσήφ, τό ἴδιο εὐσχήμονες στό μέσα πλοῦτος ὁ Νικόδημος καί οἱ Μυροφόρες...



Τό φρικτό μυστήριο τοῦ θανάτου τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, «μυστήριο κραυγῆς» (Ἰγνατίου Ἀντιοχείας), δέχεται τήν ὑπηρέτηση ἀπό χέρια ἀνθρώπινα μέσα σέ κλίμα ἡσυχίας καί κοσμιότητας. Καί ἡ παράδοξη ἀντίθεση πού παρατηρεῖται στό σῶμα καί τήν ψυχή τοῦ Θεανθρώπου, καθώς ἐτοῦτο καλύπτεται ἀπό τή σιγή καί τήν ἀκινησία τῆς ταφῆς, ἐνῶ ἐκείνη τήν ἴδια ὥρα βίαια καί θριαμβικά εἰσέρχεται στά κατώφλια τοῦ Ἅδου, σπάζοντας κλεῖθρα καί δεσμά καί τινάζοντας θύρες καί παραστάδες, ἡ ἴδια ἀντινομία παρουσιάζεται καί στήν ἐξωτερική καί ἐσωτερική ζωή καί δράση τῶν μαθητῶν καί μαθητριῶν μυροφόρων: Οἱ ἐξωτερικές τους κινήσεις διαθέτουν λιτότητα, ἡσυχία, ἠρεμία, τήν ὥρα πού ἡ ἐσωτερική τους ζωή εἶναι γεμάτη ἀπό σφρίγος καί δυναμικότητα. Ὅλες τους οἱ σκέψεις, οἱ λογισμοί, τά συναισθήματα, οἱ ἐπιθυμίες εἶναι ἀναπεπταμένες πρός Ἐκεῖνον τόν λατρευτό τους Διδάσκαλο. Κι ἐδῶ πού ἡ σωματική τους παρουσία περιγράφεται, ὑπάρχει προκειμένου ἡ ψυχή νά ἀποθέσει τά μύρα τῆς ἀγάπης της καί νά ἀποτίσει τό φόρο τῆς λατρείας της πρός Αὐτόν.
Ἔξω λιτότητα. Μέσα ἔντονη δραστηριότητα. Παντοῦ εὐσχημοσύνη.

Διότι ἔτσι γνωρίζουν νά διακονοῦν τόν Κύριο ὅλες οἱ δοσμένες σ’ Αὐτόν ψυχές. Κάθε ἔκφανση τῆς ζωῆς τους, κάθε τους κίνηση, λόγος, πράξη, δράση –ἐσωτερική καί ἐξωτερική– εἶναι ποτισμένη ἀπό εὐπρέπεια. Τίποτε εὔκολο, τίποτε πρόχειρο, τίποτε βιαστικό. Κάθε τι φέρει σφραγίδα ἀνεξίτηλη γνησιότητος, ἁγνότητος, εὐσχημοσύνης. Ὁτιδήποτε δέν φέρει τή σφραγίδα αὐτή, εἶναι βέβηλο καί ἀπομακρύνεται. Ὅλα ἐδῶ πρέπει νά στοιχίζουν, νά καθίστανται θυσία πρός τόν Θεό.

Μακάριες οἱ ψυχές πού ἔμαθαν ἔτσι νά προσεδρεύουν στό νοητό Νυμφίο. Αὐτές γνωρίζουν νά Τοῦ προσφέρουν τίς «ἀπαρχές» τοῦ εἶναι τους. Σάν τή θυσία τοῦ Ἄβελ. Ὅ,τι πιό ἀκριβό, πιό γνήσιο, πιό ἀκμαῖο, πιό πολυτελές διαθέτουν. «Ἐν τῷ ἀφθάρτῳ τοῦ πραέος καὶ ἡσυχίου πνεύματος, ὅ ἐστιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πολυτελές» (Α΄ Πέτρ. γ΄ 4). Αὐτές πράγματι εἶναι ψυχές ἀρχόντισσες, διαθέτουν εὐγένεια, ὡραιότητα, μεγαλεῖο!

Σάν τόν εὐσχήμονα Ἰωσήφ, τόν Νικόδημο καί τίς Μυροφόρες...
Περιοδικό "Η Δράσις μας", Τεῦχος 478 - ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

ΠΗΓΗ: www.orthmad.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου