Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Τά ὑπαρκτά ὅρια τῆς ἐπιστήμης καί ἡ «ἀνύπαρκτος ὕπαρξις» τοῦ Δημιουργοῦ

Ἀντικείμενο τῆς ἐπιστήμης1 εἶναι ὡς γνωστόν ἡ ὑλική δημιουργία. Χρησιμοποιώντας σάν ἐργαλεῖα τίς ἀνθρώπινες αἰσθήσεις καί τό μυαλό, ἐπικουρούμενα ἀπό τά ἐπιστημονικά ὄργανα, ἡ ἐπιστήμη προσέφερε πολλά στόν ἄνθρωπο: «προσέθεσε στόν πολιτισμό μας μία ἑνιαία καί μεγαλόπρεπη εἰκόνα τοῦ φυσικοῦ κόσμου, πλούτισε τή γνώση καί τή διανόησή μας καί ἄνοιξε διάπλατα μπροστά μας ἕνα κόσμο ἀπεριόριστης ὀμορφιᾶς καί περιπέτειας»2. Συγχρόνως βελτίωσε τίς συνθῆκες τῆς ζωῆς μας.
.                Οἱ ἐπιτυχίες αὐτές ὁδήγησαν μερικούς στόν ὑπερτονισμό τῆς ἐπιστημονικῆς μεθόδου καί στήν προσπάθεια ἐπέκτασής της καί στά βαθύτερα ὑπαρξιακά προβλήματα τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ «ἀρετές» ὅμως τῆς ἐπιστημονικῆς μεθόδου, δηλ. ἡ ἀντικειμενικότητα τοῦ πειράματος καί ὁ ὀρθολογισμός3, εἶναι καί περιορισμοί, διότι ἀγνοοῦν τόν πλοῦτο τῶν αἰσθημάτων καί ψυχικῶν καταστάσεων. Ποιά μαθηματική ἐξίσωση ἐξ ἄλλου μπορεῖ νά μᾶς μιλήσει γιά τήν ἀξία τῆς ζωῆς ἤ γιά τό τί εἶναι ἠθικό καί τί ἀνήθικο4; Ἔπειτα, γεγονότα μοναδικά πού δέν ἐλέγχονται μέ τό πείραμα καί δέν προκύπτουν ἀπό μαθηματικές ἐξισώσεις, π.χ. μία ἐμφάνιση Ἁγίου ἤ ἕνα θαῦμα ἰάσεως ἤ γιά νά ἀναφερθοῦμε στά μέγιστα, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, εἶναι ἀνεξήγητα ἀπό τήν ἐπιστήμη.
.               Ἡ ἐπιστήμη, σάν ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, ἔχει καί θεμελιώδεις ἀτέλειες. Ἀδυνατεῖ νά μᾶς ἐξηγήσει τήν αἰτία καί τόν προορισμό τοῦ ἀντικειμένου της ἤ τό γιατί ἡ δημιουργία εἶναι ὀργανωμένη ἔτσι ὥστε νά εἶναι κατανοητή ἀπ’ τό ἀνθρώπινο μυαλό, κ.ο.κ. Μελετᾶ τή Δημιουργία ἐκ τῶν «ἔσω», μέ τά μέσα πού τῆς παρέχει καί τούς περιορισμούς πού θέτει ἡ ἴδια ἡ Δημιουργία, ὅπως θά δοῦμε στή συνέχεια. Εἶναι ὑπό καί ὄχι ὑπεράνω τῆς Δημιουργίας. Ὁ Δημιουργός κάλεσε τόν ἄνθρωπο νά κατακυριεύσει τῆς Δημιουργίας, ἀλλά προστατεύοντάς τον, δέν τοῦ ἔδωσε πλήρη δικαιώματα ἐπάνω της.
.              Ὅλη ἡ Δημιουργία κυβερνᾶται ἀπό νόμους, τούς ἀποκαλουμένους φυσικούς νόμους5. Τέτοιοι εἶναι π.χ. ὁ νόμος τῆς παγκοσμίου ἕλξεως, οἱ νόμοι τοῦ ἠλεκτρισμοῦ, τῆς θερμότητος κ.ο.κ. Οἱ νόμοι αὐτοί μοιάζει νά εἶναι ἑνιαῖοι, διαχρονικοί καί παγκόσμιοι, ἀλλά καί ὑποχρεωτικοί. Δέν ὑπάρχει, καθ’ ὅσον γνωρίζουμε, ὑλικό σῶμα ἤ φυσικό φαινόμενο, πού νά μήν ὑπακούει στούς νόμους. Οἱ νόμοι συγκροτοῦν, ἀλλά καί προστατεύουν τή δημιουργία6.

 
 ΠΗΓΗ:   christianvivliografia.wordpress.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου